Berghond van Maremmen en Abruzzen

De geschiedenis van de Berghond van de Maremmen en Abruzzen gaat terug naar de Italiaanse streken Maremma en Abruzzo. De streek Maremma ligt in het zuidelijke deel van Toscane en ligt ten noorden van Rome. De Abruzzen is een gebergte dat ten oosten van Rome ligt. Dit hondenras is al 2000 jaar oud en zijn verre oorsprong ligt in Azië. Het hondenras is waarschijnlijk meegenomen met herders die vanuit Azië naar Europa trokken. Alle witte herdershonden, zoals de Pyrenese berghond, Tatra en Kuvasz, horen tot het soort berghonden. Deze herders fokte men om de kudde te beschermen en te verdedigen tegen aanvallen van wolven, beren en andere roofdieren.  

De eerste beschrijving van deze hond is in 37 AD. Hierbij beschrijft de schrijver de hond als witte, grote hond met zwarte lippen en neus. Ze beschermen het vee tegen roofdieren en hebben om zichzelf te beschermen ‘meli’ om. Dit zijn grote leren halsbanden met stekende nagels. Later krijgen de honden halsbanden van ijzer om.  

In het jaar 1922 is er in Genua een vereniging ontstaan voor de Italiaanse herdershond. In 1924 schreef men de eerste beknopte standaard voor de Berghond Maremma en Abruzzo. Echter, schrijft in 1938 professor Solara de verschillen tussen de Maremmano en het type Abruzzese. Zo is de Maremmano kleiner met een minder dichte vacht, een minder dichte kraag en dit ras hoeft niet per se wit te zijn. Daarna ontstaan er losse clubs voor de Maremmano en de Abruzzese.

In 1953 wordt er dan een club voor de Maremmano opgericht. Ze stellen voor om beide hondensoorten onder een ras te scharen. Hiervoor stellen ze een standaard op, welke in 1958 ingaat. Hoewel men nog steeds af en toe praat over het splitsen van de twee types tot twee aparte rassen, is het tot nu toe nog steeds een hondenras: de Berghond van de Maremmen en Abruzzen.

Dit hondenras is een echte bewaker. Het maakt niet uit wat hij bewaakt: vee, kippen, mensen of een terrein, hij doet het vol overgave. De Berghond van Maremmen en Abruzzen is altijd alert op de dreiging van gevaar en beschermt je huis. Hij is stoer en dapper, hij is namelijk gefokt om wolven te doden die de kudde bedreigen. In een gezin met kinderen voelen ze zich als een vis in het water, maar ze zijn wel op hun hoede als er onbekenden het huis in komen. Het helpt deels om deze honden vroeg te socialiseren, zodat ze onbekenden wat meer accepteren, maar het blijft een waakhond. Dus als je met visite een gezellige borrel houdt, blijft je hond in de gaten houden of er gevaar dreigt.  

Berghonden van Maremmen en Abruzzen houden van gezelschap, mens of hond. Zijn ze als pup gewend geraakt aan katten? Dan kunnen ze ook prima samen met katten. Wanneer je kippen op het erf hebt lopen, kun je jouw hond vertrouwen. Hij zal ze alleen beschermen en niets anders mee doen. Dit hondenras blaft om je te waarschuwen voor indringers. Hij blaft als hij andere mensen, vogels of andere honden ziet.

Dit blaffen kan tot problemen en irritatie leiden, dus is het verstandig om hem al vroeg het commando ‘stil’ of ‘koest’ te leren. Het zijn intelligente honden, maar dit betekent niet dat hij al je commando’s altijd volgt. Hij denkt graag zelf na en daardoor duurt het dus even voordat hij een commando opvolgt. Ook moet je hem streng en consequent trainen, zodat hij respect voor je heeft als leider van de roedel.

De Berghond van de Maremmen en Abruzzen is gespierd en groot. De schofthoogte is tussen de 60 centimeter (teefjes) en 70 centimeter (reutjes). Een reu weegt dan ook gemiddeld 35 tot 45 kilo, een teef 30 tot 40 kilo. De vacht van de Berghond van de Maremmen en Abruzzen is wit en wollig. Hierdoor valt de hond namelijk niet heel erg op in een kudde van schapen, waardoor hij roofdieren kan verrassen. De vacht van dit hondenras is dik. Hierdoor is hij goed beschermt tegen kou en kan hij ook ’s nachts bij de kudde blijven.  

Het hoofd van deze honden is, net als zijn lichaam, groot. Zijn hoofd heeft wat weg van een hoofd van een beer. Hij heeft kleine, donkere ogen, een rechte neusbrug en stevige kaken. Een getraind oog kan wel de verschillen zien tussen de Maremmano en Abruzzese. De Maremmano leeft namelijk al langer als familiehond. Hierdoor is zijn uiterlijk iets verfijnder. De Abruzzese is een echte werkhond en is hierdoor gespierder.  

Wanneer je een Berghond van Maremmen en Abruzzen in het gezin opneemt, moet je rekening houden dat je tijd kwijt bent aan de opvoeding en het trainen. Het is een ras wat gewend is om te verdedigen en vreemden op een afstand te houden. Dat doet hij onafhankelijk van zijn baas. Als eigenaar moet je sterk in je schoenen staan en toegewijd zijn aan zijn opvoeding. Voed op een met strenge en respectvolle manier op. Consequent zijn is noodzakelijk. Vermijd het om te gaan schreeuwen. Dat werkt eerder averechts.

De Berghond van Maremmen en Abruzzen is van oorsprong gewend om veel te bewegen. Ze liepen met de herder en zijn kudde mee gedurende de dag. Reken er daarom maar op dat je twee uur per dag met je volwassen hond moet wandelen. Woon je in een huis met een groot erf? Dan kun je hem ook deels aan zijn beweging laten komen door hem het erf te laten bewaken. Hem houden in een appartement in een grote stad is niet aan te raden. Ze zijn het gewend om veel te kunnen lopen en hebben zeker niet genoeg aan drie keer per dag een kort ommetje door de wijk.

De Berghond van Maremmen en Abruzzen is door de FCI op 13 maart 1956 erkend. Ze behoren tot groep nummer 1: schapenhoeders en herdershonden. De officiële standaard voor dit ras is op 4 augustus 2021 gepubliceerd. Het land van herkomst is Italië en zijn huidige en oorspronkelijke taal is kuddebewaker. Andere namen voor de Berghond van Maremmen en Abruzzen is Cane da Pastore Maremmano-Abruzzese.

Sta je jouw mannetje wel en ben je op zoek naar een waakhond die ook nog eens je kameraad is? Dan heb je jouw hond gevonden: de Berghond van Maremmen en Abruzzen. Deze oorspronkelijke kuddebewakers zijn voor niets en niemand bang. Dit is handig, maar kan ook af en toe lastig zijn. Zo blaffen ze naar alles wat ze bestempelen als dreiging. Je moet dus consequent en op strenge wijze hem aanleren om stil te zijn wanneer je het hem vraagt.

Doordat het van origine kuddebewakers zijn, hebben deze honden ook veel beweging nodig. Wonen in een appartement in de stad, of veel in de kennel zitten, is niets voor dit ras. Je maakt ze veel blijer in een omgeving met veel natuur en beweegruimte. Dus woon je in een huis met een grote tuin en kun je dagelijks twee uur met hem wandelen? Dan heb je de ideale hond gevonden.