hovawart

Het karakter: ook wel de "bewaker van het erf" genoemd

De naam 'Hovawart', is afkomstig uit het middeleeuwse Duitsland en betekent 'bewaker van het erf' en die naam doet hij alle eer aan.

Want, ook al is het geen echte blafhond, toch houdt hij alles goed in de gaten.

Deze grote speelse waker is tegelijk ook een echte knuffelkont.

Hij is heel baasgericht maar dit geldt voor heel de familie en niet enkel voor het baasje zelf.

Het is een intelligente hond die makkelijk bevelen leert maar, hij heeft er niet altijd zin in.

Een Hovawart kan echt eigenwijs zijn en vooral wanneer hij merkt dat jij hem wat wilt aanleren.

Net omdat hij zo baasgericht is, vindt hij het alleen maar leuk als hij het gevoel heeft dat jullie 'samen' wat ondernemen.

Deze speelse knuffelaar heeft hopen energie en voelt zich fijn als hij iets voor zijn baasje(s) mag doen.

Aan de andere kant kan hij zichzelf uren vermaken wanneer hij alleen in de tuin is.

Het is geen kuilengraver en hij zal jouw mooie gazon niet aanvallen, dat is een Hovawart onwaardig.

Hij gaat gewoon heel zijn territorium goed besnuffelen en als hij daar mee klaar is, gaat hij rustig liggen kijken naar de mensen die voorbij komen gewandeld.

Dat is één van zijn favoriete bezigheden.

Lijn je hem aan om samen een flinke wandeling te maken, dan is de Hovawart er als de kippen bij.

Je zult merken dat hij nooit ver uit de buurt is en je steeds in de gaten houdt.

Gehoorzaamheidstraining is prima, zolang je het maar niet te langdradig maakt.

Laat je hem een aantal keren na elkaar dezelfde opdracht uitvoeren, dan gaat hij àlles doen, behalve wat je van hem verlangt.

Wil je graag een hond die tegen iedereen even lief is, dan heb je aan de Hovawart geen goede metgezel gekozen.

Want, ook al zijn ze superlief met kinderen en bekenden, een vreemde die zich toegang verschaft tot zijn territorium zal er echt niet in komen.

Hij zal niet aanvallen, want het is geen vechtersbaas, maar hij zal heel duidelijk laten merken dat er een ongewenste gast is gearriveerd.

Ook wanneer je hem bijvoorbeeld meeneemt naar een zonnig terrasje komt zijn territoriumdrift naar boven.

Hij zal jou en 'zijn gezin' bewaken en de buurt van waar je zit is op dat moment zijn waakterrein.

Ook tijdens wandelingen gaat hij blaffen naar mensen die te dichtbij komen, zuiver en alleen om jou te beschermen.

Een Hovawart heeft een baas nodig die stevig in zijn schoenen staat en zijn hond helemaal in de hand kan houden.

Consequent zijn is echt de boodschap bij dit ras.

De zachte kant van zijn karakter is vaak misleidend en mensen denken al snel dat het een "Hova-watje" is.

Maar dat duurt tot zijn waakhond instincten naar boven komen, dan zie je een heel andere kant van je hond.

Consequent zijn is bijvoorbeeld ook vooral nodig wanneer hij andere honden ontmoet die dezelfde sekse hebben.

Omdat het geen vechtersbazen zijn zal hij zelden tot nooit aanvallen maar hij zal heel luid zijn ongenoegen uiten.

De training: een eigenwijs karakter

Zoals eerder aangehaald is de Hovawart een intelligente hond en normaal gesproken zou dit de training moeten vergemakkelijken.

Maar zijn eigenwijze karaktertje kan daar wel eens een stokje voor steken.

Het is niet dat hij niet luistert naar jouw commando's, het is eerder een kwestie van niet willen horen.

Consequent zijn en duidelijk is iets wat deze hond echt nodig heeft.

Wanneer je een Hovawart pup in huis gehaald hebt, zijn geduld en liefde de twee voornaamste eigenschappen die je moet bezitten om hem dingen aan te leren.

Ook creativiteit (en een hoop hondensnoepjes) kan je helpen in het aanleren van zit, blijf, lig en zo meer.

Dit is vooral nodig omdat de Hovawart snel verveeld geraakt als je hem tig keer dezelfde opdracht laat herhalen.

Om de lange haren van de Hovawart gezond en glanzend te houden, is het nodig dat ze nu en dan een flinke borstelbeurt krijgen.

Het is niet nodig om je hond er elke week mee lastig te vallen want de ondervacht van de Hovawarts is helemaal niet dik.

Daardoor gaan de haren minder makkelijk klitten en heeft hij geen nood aan een wekelijkse borstelbeurt.

Alleen wanneer de hond in de rui is, zal flink borstelen vaker noodzakelijk zijn.

Naast het regelmatig de oren controleren, de groei van de nagels en zijn mondhygiëne in het oog houden, heeft de Hovawart geen extra verzorging nodig.

Dat grote honden onderhevig zijn aan heupdysplasie en problemen met het degenereren van het ruggenmerg.

Dit kan hen erg belemmeren in hun beweging en veroorzaakt pijn.

Naar erfelijke aandoeningen bij Hovawarts zijn maar weinig wetenschappelijke onderzoeken gebeurd en zijn er bijgevolg ook bijna geen erfelijke aandoeningen gekend.

We moeten helemaal terug naar 1210 want daar begint de geschiedenis van de Hovawart.

Hij werd voor het eerst vernoemd in een waargebeurd verhaal waarin hij een kind redde van de dood.

Dit kind, Eike Von Repkow, was een zoon van een Duits kasteelheer die, samen met zijn familie, woonde op kasteel 'Ordensritterburg'.

Later in 1274, toen Eike een volwassen man was, noteerde hij in het eerste Duitse wetboek dat, wie een Hovawart bezat en hem kwijt raakte door sterfte of diefstal, een retributie zou krijgen.

In dat wetboek, dat Der Sachsenspiegel genoemd werd, sprak hij vol lof over de edelmoedigheid van het ras en hun heldhaftigheid.

Toen in 1473 een lijst werd opgesteld met de vijf meest nobele hondenrassen, kreeg ook de Hovawart daar een verdiend plekje in.

Hij werd omschreven als een prima speurhond die vooral gebruikt werd om boeven op te sporen en hen te achtervolgen.

Na de Middeleeuwen raakte het ras in de vergetelheid en waren het meer Duitse Herdershonden die gegeerd waren.

Bij het aanbreken van de 20ste eeuw, vond Kurt Friedrich Konig, een Duitse voorstander van de Hovawart, het welletjes geweest en samen met een aantal andere liefhebbers, wou hij het ras van uitsterven behoeden.

Ze gingen op bezoek bij elke boerderij die in en om het Zwarte Woud gelegen waren en vonden, tot hun groot plezier, nog enkele Hovawarts terug.

Er werd een fokprogramma op touw gezet en door verschillende rassen zoals o.a. de Hongaarse Kuvasz, Leonbergers en Newfoundlanders te mixen met de Hovawart, konden zij in 1922, vervuld met trots, hun eerste worp officieel inschrijven bij het Duitse fokregister.

Het zou echter tot 1937 duren, vooraleer de Hovawart opnieuw werd ingeschreven als erkend ras, door de Duitse Kennelclub.

In 1945, vlak na de tweede wereldoorlog, waren er nog slechts enkele exemplaren in leven.

Dit kwam omdat ze massaal werden ingezet om 'te werken' tijdens de oorlog.

Gelukkig werd dit opgemerkt door Otto Schramm, ook een Duitser, en startte hij een nieuw fokprogramma op en werd het ras in 1964 opnieuw opgenomen in de lijst met werkhonden.

Toen in 1984 de Internationale Hovawart Federatie werd opgericht, waar het fokken van de Hovawart in regeltjes gegoten werd, kwam het ras weer helemaal tot leven en fokt men ze nu in verschillende landen.