Pitbull Geschiedenis

De Amerikaanse Pit Bull Terriër is een fantastische hond met een lange geschiedenis, die bekend staat om zijn intelligentie, kracht en loyaliteit. In de afgelopen jaren is het ras onterecht neergezet als overdreven agressief en gevaarlijk.

Hoewel de pitbull inderdaad een pittig en levendig karakter heeft, laat de geschiedenis van dit ras een veel complexer verhaal zien rondom het temperament en de persoonlijkheid van deze hond.

Zoals bij veel moderne rassen het geval is, is het onmogelijk om volledig zeker te zijn over alle details van de lange geschiedenis van de Amerikaanse Pit Bull Terriër. Veel liefhebbers van pitbulls geloven echter dat de oorsprong van het ras teruggaat tot de oudheid en de Molossiaanse hondenfamilie.

Eenmaal in Rome werden de Britse honden gekruist met hun Romeinse tegenhangers. Van de jaren 50 tot 410 na Christus werd het ras op grote schaal verspreid over het hele Romeinse rijk voor gebruik als vechthonden. Onderweg mengden ze zich met andere rassen in heel Europa, waardoor een smeltkroes ontstond voor de buldogs. Van deze honden wordt veelal gedacht dat ze de voorouders waren van de Amerikaanse Pit Bull Terriër.

Helaas zouden de Romeinen niet de laatste zijn die pitbulls gebruikten in wrede en gruwelijke bloedsporten. Toen de Noormannen in 1066 Engeland binnenvielen, introduceerden ze een nieuwe bloedsport. Interessant genoeg is deze sport afkomstig van slagers die honden hielden om onhandelbare stieren te behandelen. Terwijl de stieren naar de markt werden gedreven om te worden geslacht werden er namelijk honden gebruikt. Wanneer een stier uit de lijn stapte of oncontroleerbaar gedrag vertoonde, klemden de honden zijn neus vast en bleven ze vasthouden totdat de geleider de controle over het dier kon herwinnen.

Zoals de meeste hondenbezitters waren de slagers trots op hun honden en hun koppige vasthoudendheid in het omgaan met de veel grotere en potentieel gevaarlijke stieren. Hierdoor werden openbare vertoningen georganiseerd om de capaciteiten van de honden te demonstreren en de menigten die de evenementen bijwoonden te amuseren.

De Molossiaanse hondenfamilie draagt ​​de naam van de mensen met wie ze het vaakst werden geassocieerd - de Molossi-stam. Dit is een groep mensen die in het oude Griekenland woonde en de voorkeur gaf aan het gebruik van robuuste, gespierde honden tijdens de oorlogsvoering. Deze dieren stonden bekend om hun felheid en hun aangeboren vermogen om de vijanden van de stam te intimideren.

In dezelfde periode wordt ook aangenomen dat deze honden voor andere doeleinden werden gebruikt. Het is zelfs mogelijk dat vroege handelaren de groep als onderhandelingspunt in hun commerciële transacties hebben gebruikt.

De Molossers hebben ook een andere hondenfamilie, die bekend staat als de Mastiffs, grootgebracht. De vroege Britten gebruikten een variatie op de Mastiffs als boksers - vechthonden die konden worden gebruikt als bewaker of bij de oorlogvoering. Toen de Romeinse keizer Claudius in 50 na Christus de Brit Chief Caractacus versloeg, wekte de machtige strijdlust van de hond zijn belangstelling. Hij greep deze kans snel aan en begon geselecteerde hoeveelheden honden naar huis te halen om de honger van zijn landgenoten naar amusement te stillen in de arena's en colosseums van Rome.

Tegen de 16e eeuw had bijna elke stad in Engeland zijn eigen bloedsportarena. De populariteit van deze evenementen was in die tijd heel groot, evenals hun vermogen om toeschouwers uit elk niveau van de samenleving te trekken. De populariteit werd verder versterkt door de misleide opvatting dat langdurige marteling de zachtheid van het vlees verzekerde.

Bij de evenementen werden niet meer dan een of twee honden op de stier losgelaten. Ze waren getraind om de stieren lastig te vallen totdat ze bezweken door vermoeidheid, hun verwondingen of beiden. Deze wedstrijden duurden lang, soms wel drie of vier uur. Uiteindelijk verveelde het publiek zich met stieren en introduceerde ze het gebruik van nieuwe dieren in de sport: honden lokken met beren, zwijnen, paarden en zelfs apen!

Tussen 1406 en 1413 schreef Edward, de tweede hertog van York, het jachtboek "The Master of Game". Daarin beschreef hij een afstammeling van de oude Mastiffs die hij de "Alaunt" noemde, de meest gebruikte vechtershond uit die tijd. Een schilderij uit 1585 van de Alaunts die op wilde zwijnen jaagden, beeldde magere, gespierde dieren uit met diepe overeenkomsten met de honden die we kennen als pitbulls.

In 1835 werd het lokken door het Britse parlement illegaal gemaakt. Deze wetgeving deed echter weinig af aan de wens van het publiek om het spektakel van honden in vechtsporten te bekijken. Als gevolg hiervan richtte hun aandacht zich op een verscheidenheid aan andere bezigheden, zoals ratten. Hierbij werd een hond met een wisselend aantal ratten in een put gegooid. De honden renden tegen de klok en tegen elkaar om te bepalen welke de meeste ratten in de kortste tijd kon doden. De "pit" in pitbulls komt doordat deze evenementen plaatsvonden in een pit, waardoor de ratten niet konden ontsnappen.

Uiteindelijk viel de blik van het publiek op de sport van hondengevechten, vooral omdat het gemakkelijker voor de nieuwsgierige ogen van de wet kon worden verborgen dan de eerdere bloedsporten en andere vechtsporten. Omdat hondengevechten kleinere en wendbaardere dieren vereisten, dan degene die werden gebruikt bij het eerdere bloedsporten, werden vechtende buldogs gefokt met terriërs die bekend stonden om hun pittigheid en onvermoeibare focus. Het resultaat was de bull-and-terriër, beter bekend als de eerste pitbulterriër - een gespierde hondengladiator die speciaal is gefokt voor gevechten met andere honden.

Zoals je je kunt voorstellen, was hondengevechten een buitengewoon wrede en sadistische bezigheid. De hondenstrijders werden onderworpen aan een heftig trainingsproces dat hen het normale contact met mensen ontnam en hen een intens verlangen gaf om het bloed van hun tegenstanders te vergieten. Het was niet ongebruikelijk dat deze honden een dieet van bloed en rauw vlees kregen en in volledige duisternis werden gehouden, afgezien van de paar uur per dag dat ze met hun bazen trainden. Om de gretigheid van de honden voor het doden nog te vergroten, dwongen de bazen ze om op een stilstaande loopband te rennen met een zwakker dier voor zich, maar net buiten bereik. Aan het einde van de oefening mochten de honden het dier doden als beloning.

Tijdens een hondengevecht werd van de honden verwacht dat ze onbevreesd op hun tegenstanders af renden, zonder terug te deinzen of te aarzelen. Als een hond zich afwendde, werd hij gezien als een zwakte en kon dit een reden tot doding zijn. Zelfs als het aarzelende dier het geluk had de ontmoeting te overleven, was hij nog steeds niet het bos uit.

Veel bazen doodden hun eigen honden, omdat ze geloofden dat ze een hond die zelfs maar één keer aarzelde, niet langer kon vertrouwen op vechten met de moed en vasthoudendheid die de sport vereiste.

Toen Engelse immigranten naar Amerika kwamen, gingen hun honden mee. Het is niet verrassend dat hondengevechten in Amerika de hele 19e eeuw gebruikelijk waren. Toen de immigranten echter naar het Westen reisden, kreeg de pitbull een bredere en menselijkere functie. Aan de grens namen pitbulls de rol aan van een makkelijk inzetbare hond. Naast het hoeden van vee en schapen, dienden ze als trouwe beschermers en beschermden ze families en vee tegen de altijd aanwezige dreiging van dieven en wilde dieren.

Ondanks hun dappere geschiedenis stonden pitbulls voor een zware strijd om officiële erkenning te verwerven. De American Kennel Club werd in 1884 opgericht met als enige doel het behartigen van de belangen van rashonden en hun eigenaren. Om dit te bereiken, sponsorden ze evenementen die zijn ontworpen om verschillende rassen te testen op het gebied van prestatie.

Bepaalde evenementen beoordelen de honden volgens de rassenstandaard - een vooraf vastgestelde reeks richtlijnen die de meest gewaardeerde fysieke kenmerken van elk ras beschrijven. Prestatiegebeurtenissen testen de honden daarentegen op de functie waarvoor ze zijn gefokt. Enkele van de meer algemene prestatiecategorieën zijn de categorieën werken, sport en hoeden.

De prestatie-evenementen veroorzaakten een onmiddellijk probleem voor de pitbull, omdat de functie waarvoor ze waren gefokt - vechten - illegaal was. Bovendien weigerde de AKC begrijpelijkerwijs op afstand alles wat met hondengevechten te maken had te onderschrijven.

Als reactie op de onwil van de AKC om pitbulls op te nemen als een goed ras, werd in 1898 een alternatieve groep gevormd - de UKC (United Kennel Club). Het doel van de UKC was om rassen te certificeren die niet in aanmerking kwamen voor de AKC. Het is niet verrassend dat het belangrijkste lid van de UKC de Amerikaanse Pit Bull Terriër was.

Uiteindelijk herkende de AKC de pitbull in 1936, zij het onder de aanduiding van de Staffordshire Terriër, genoemd naar de regio van Engeland waar wordt aangenomen dat de kruising van buldogs en terriërs is begonnen. Tegenwoordig blijft de AKC de American Staffordshire Terriër in haar register opnemen, hoewel dit ironisch genoeg nu is uitgegroeid tot een ras dat zich onderscheidt van zijn Amerikaanse Pit Bull Terriër-neef.

Door de jaren heen is de Amerikaanse Pit Bull Terriër een geliefd symbool van Amerika geworden. In de Eerste Wereldoorlog veroverde een pitbull genaamd Stubby het hart van de natie. Stubby was de niet-officiële mascotte van de 102nd Infantry Division en werd beroemd door het redden van de levens van verschillende van zijn menselijke kameraden. Voor zijn dappere dienst won Stubby verschillende medailles en kreeg zelfs de rang van sergeant! Hij kwam uit de oorlog thuis voor een heldenonthaal en werd de mascotte van de Georgetown University.

In de loop der jaren hebben veel beroemde Amerikanen pitbulls bezeten. Mark Twain, Theodore Roosevelt, Laura Ingalls Wilder, Thomas Edison, Woodrow Wilson, John Steinbeck, Helen Keller en Fred Astaire zijn allemaal trots om honden van dit ras te bezitten. De acteur Ken Howard (de vader van het tv-programma Crossing Jordan) schrijft zijn pitbull zelfs toe dat hij zijn leven heeft gered.

Pitbulls zijn op verschillende manieren in de harten van Amerikanen gekropen. Jarenlang keek RCA-platenmaatschappij naar een pitbull als bedrijfslogo. Evenzo gebruikte Buster Brown Shoes een pitbull als de hoeksteen van hun marketingcampagne.

Maar misschien wel de beroemdste pitbull was Petey, de schattige ringoog-cutey in het tv-programma Little Rascals. In een mum van tijd verzekerde Petey zich van een plaats naast Alfalfa, Spanky en de andere boefjes als nationale schat. Een weinig bekend feit over Petey is dat zijn veelbetekenende ring tussen seizoenen van het tv-programma eigenlijk van het ene oog naar het andere is veranderd. Hoewel niemand zeker weet waarom dit is gebeurd, gaat het gerucht dat de originele Petey is vergiftigd en is vervangen door een look-a-like, of op zijn minst een look-a-like met markeringen die de oogwisseling noodzakelijk maakten.

Tegenwoordig is de Amerikaanse Pit Bull Terriër een geliefd dier dat wordt gebruikt in verschillende ondersteunende functies in de samenleving, waaronder politiehonden, zoekhonden, therapiehonden en boerderijhonden. Toch heeft negatieve publiciteit ertoe geleid dat veel steden hen als een gemeenschapsprobleem hebben veroordeeld. Dit idee wordt ondersteund door het verbieden van illegale hondengevechten in steden en kleine steden in heel Amerika. In de afgelopen jaren hebben bendes een voorliefde gehad voor hondengevechten en hebben ze het eigendom van getrainde vechthonden als statussymbool verhoogd.

Pitbulls zijn het zwaarst getroffen door de terugslag vanwege hun populariteit bij hondenjagers. Dit heeft ertoe geleid dat het publiek wetgevende maatregelen tegen pitbulls eiste. Onder druk van hun kiezers hebben overheidsfunctionarissen pitbulls in veel burgerlijke rechtsgebieden verboden en anderen volgen dit voorbeeld, waaronder verzekeringsmaatschappijen die zich het recht voorbehouden om de verzekeringspolis van een huiseigenaar op te zeggen als wordt vernomen dat een pitbull zich op het terrein bevindt.

De negatieve behandeling van pitbulls in onze samenleving is op zijn zachtst gezegd jammer. Pitbulls en mensen kunnen harmonieus leven als ze de kans krijgen. Training is een belangrijke overweging bij het bezitten van pitbulls. De geschiedenis van het ras laat zien dat deze sterke hond, tenzij hij op jonge leeftijd goed is opgeleid en gesocialiseerd, snel zal proberen het huishouden te domineren. Met de juiste training kan de American Pit Bull Terriër echter een opmerkelijk loyaal en gewaardeerd lid van de familie zijn.

Twijfel je tussen een pitbull of een ander ras? Dan raden wij je aan om te kijken naar een pitbull kruising, vaak is die gemengd met andere soorten.